www.villajoep.nl

In het najaar van 2002 is bij Aniek een neuroblastoom tumor stadium-4 (met uitzaaiingen) ontdekt en na ruim 1 jaar behandelen is ze in december 2003 na een “high-dosis” kuur (een kuur welke de laatste onzichtbare restjes kankercellen zou moeten vernietigen), in volledige remissie (er zijn geen kankercellen meer aantoonbaar) geraakt.
Aniek herstelde stukje bij beetje en een jaar later kon ze toch al wel meedraaien op school en meestal wel een hele week volhouden om te gaan. We brachten haar alleen nog naar de gymzaal ... foto's gym en het zwembad en haalden haar daar ook weer op. Deden we dit niet dan voelde Aniek zich uitgeput en bleef er voor spelen eigenlijk geen ruimte meer over.

Langzamerhand kwam er steeds meer energie en vreugde in haar terug. Een jaar na behandeling begon ze ook steeds meer te genieten van het bewegen en gaf vaak aan dat ze mee wilde lopen met de anderen. Als we dat dan eens deden kreeg ze meteen de rekening betaald en besloten we toch maar weer tot brengen en halen.
Al met al wende ze wel aan deze beperkingen en ook haar klasgenootjes wisten dat dit nu eenmaal bij Aniek hoorde. Soms was ze wel boos en wilde hard rennen als ieder ander, maar eigenlijk bleef ze nooit hangen in een boze bui en zocht ze meteen weer afleiding.

Eind februari 2006

In de voorjaarvakantie klaagde Aniek over beenpijn en bleef soms enkele uren op de bank of op bed filmpjes kijken. Naar de huisarts geweest, maar niet echt een bevredigend antwoord gekregen. Vooral; “maakt u zich niet ongerust” en “kinderen hebben heel vaak groeipijn”. Meteen met het AMC gebeld of we nog terecht konden op de poli. Gelukkig konden we vrijdag 24 februari terecht. Daar er net een uitslag van de urine bekend was (twee weken eerder ingeleverd) werd ook hier vrij laconiek door de behandeld arts op gereageerd. De uitslag van de urine was namelijk goed en dus geen reden tot verdenking van recidief!!!!!!!
Alet en Aniek zijn met een onbevredigend gevoel huiswaarts gekeerd. Wetende dat de kanker middels de urine aantoonbaar zou zijn, dachten we op dat moment al het mogelijke gedaan te hebben. Toch bleef de pijn.

Vlak na de voorjaarsvakantie (na deze vrijdag de 24e waarop ze dus nog gezien was door haar eigen oncoloog) heeft Richard nog een keer met het AMC gebeld en kreeg te horen dat onze oncoloog net op vakantie was en pas over 3 weken weer terug zou zijn. Gevraagd naar zijn vervanger en deze ook aan de lijn gekregen. Nogmaals onze bezorgdheid geuit en aangedrongen op een scan. Hij hield echter voet bij stuk. De oncoloog had Aniek nog gezien en niets bijzonders geconstateerd en wat voor hem wederom het belangrijkste criterium was, was dat er geen catecholamine (als dit stofje overmatig aanwezig is, kan er sprake zijn van een neuroblastoom) in de urine was aangetroffen. Toch blijven discussiëren en uiteindelijk stemde hij toe in een scan op dinsdag 7 maart, ter geruststelling van ons. Wel zei hij er bij dat we hem moesten bellen als ze geen pijn meer zou hebben zodat we de scan konden annuleren, omdat deze echt niet nodig zou zijn in zijn ogen.

Enkele dagen voor de scan gaf Aniek aan geen pijn meer te hebben en in overleg met het AMC de scan afgeblazen, de urine was immers schoon!!!!!!

Hierna volgde weer een periode zonder pijn. Aniek was aan het oefenen voor haar zwemdiploma en zwom dan ook twee keer per week. Ze was weer conditie aan het opbouwen en iedereen leek dat ook met ons te zien. De zweminstructrice zag ook een kind dat er echt geen moeite mee had. Ik heb dit meerdere malen nagevraagd omdat ze na het zwemmen wel eens aangaf erg moe te zijn. Na een goede nachtrust was ze dan toch altijd weer in staat om een volgende dag weer de gehele dag naar school te gaan en voelde ze zich weer prima. Geen tekenen meer van pijn!

Het afzwemmen nadert en dinsdag 28 maart is het zover. Aniek haalt met glans haar diploma. Onder het zwemmen ziet ze kans om te zwaaien naar haar publiek en toen ze hoorde dat ze op woensdag en zondag gratis mocht vrij zwemmen wilde ze dit meteen!

Het was een feestweek. Vrijdag 31 maart was Aniek jarig en na school hebben we nog bezoek ontvangen. We zijn die dag tevreden gaan slapen en de woensdag daarop (5 april) heeft Aniek haar kinderfeestje gevierd. We gingen knutselen in Nijkerkerveen en zijn daar met pap, mama en een groepje vriendinnetjes heen gefietst.
Het was erg gezellig en de spelletjes achteraf ook. Iedereen was moe maar voldaan.

 

April 2006 ... lees verder in het dagboek over Aniek